Personal

Wat ik over mezelf heb geleerd sinds ik moeder ben

1 oktober 2017
Diary

Ik hoor het mezelf zeggen tegen zwangeren om mij heen: moeder worden is echt een keerpunt in je leven waarbij je jezelf door en door leert kennen. Toen mensen dit tegen mij zeiden dacht ik: pfffff hou op. Wat een onzin. Je leven gaat toch gewoon door maar dan met een baby erbij? No No. En dat is misschien maar goed ook. Want zo’n kleintje dwingt je tot bepaalde dingen. Structuur krijgen bijvoorbeeld. En je niet meer druk te maken om de Grote Dingen Des Levens zoals die vriendin die al 2 dagen je appje niet heeft beantwoord. Dat doet er namelijk niet meer toe, als je een kindje hebt. Ik heb in de afgelopen 2.5 jaar een heleboel dingen geleerd, voornamelijk over mezelf. Hier zijn de meest belangrijke:

Loslaten moet

Loslaten is belangrijk. Ik kan niet loslaten. Ik hou graag de touwtjes in handen, zodat ik de controle heb en dat geeft mij een prettig gevoel. Een tikkeltje voorspelbaarheid in deze wereld. Met een kind werkt dat niet. Ik kan vasthouden wat ik wil, maar Floris bepaald uiteindelijk. Niet zozeer omdat hij altijd zijn zin moet krijgen, maar zijn schema bijvoorbeeld gaat voor. Als hij ziek is, moet toch echt alles wijken. En toen hij zelf ging leren eten, kon ik er wel naast zitten met een schoonmaakdoek maar vies werd het toch wel. Let it go.

Plannen heeft geen zin

Vergelijkbaar met het puntje hierboven. Ik ben dol op plannen. Niet zozeer voor een langere periode maar een paar weken in het vooruitzicht wel hoor. Wie Floris haalt en brengt, wat we de komende week eten, welke vrienden we wanneer zien, handig hoor. Werkt niet met een kind. Ik heb geleerd dat een week vooruit kijken de max is. Zeker met het medische traject waar we in zitten, veranderd er continu zo ontzettend veel. In negatieve maar ook in positieve zin. Dachten we de perfecte opvang voor Floris te hebben gevonden, blijkt hij het helemaal niks te vinden. Dus moesten de plannen worden gewijzigd en hebben we nu een oplossing gevonden waar we allemaal heeel blij mee zijn. Maar hoe dat volgende week is? Dat zien we wel weer!


Ik kan niet zonder me-time

Ik hield er altijd al van om af en toe alleen te zijn. Om dingen van de dag te verwerken, even te lezen of te schrijven. Sinds ik moeder ben is die me-time niet meer zo vanzelf sprekend. In het begin dacht ik: naja die alleen tijd, dat kan nu eenmaal niet meer als je moeder bent. Maar ik heb het gewoon echt nodig. Om even op te laden, even te voelen waar ik behoefte aan heb, om even niet in het teken van de behoeftes van mijn allerliefste kind te staan. Dan ben ik gelukkiger en dus een leukere moeder. Dus die ochtenden die ik momenteel heb als Floris naar de opvang is, gebruik ik helemaal voor mezelf (oke en de was te vouwen). Dan werk ik aan de blog, het zoeken naar een baan, hardlopen, yoga en koffie drinken. Met mezelf. En dat is heerlijk.

Onzekerheid is een bitch

Onzekerheid heeft geen zin. Iedere vrouw is anders en iedereen is een andere moeder. Iedereen doet het op haar eigen manier in het beste belang van haar kind. Dus onzekerheid heeft geen zin. Je kan jezelf wel continu vergelijken met andere moeders maar ken je hun hele verhaal? Als je kindje blij en tevreden is zal het wel goed zijn!

Schuldgevoel? Niet doen

Schuldig voelen, ben ik ook goed in. Naar Floris toe (doe ik wel genoeg leuke dingen met hem), naar David toe (doen we wel genoeg leuke dingen samen) naar mijn vriendinnen (maak ik wel genoeg tijd voor ze), naar familie..afijn zelfde verhaal. Heeft dus geen zin. De mensen die echt belangrijk voor mij zijn begrijpen dat ik soms even nergens tijd voor heb, en er zijn in de afgelopen jaren ook wat mensen afgevallen. Vrienden die toch niet zulke goede vrienden bleken te zijn. Maar dat is prima, want er zijn gelukkig ook een heleboel lieve leuke mensen bij gekomen!

De week van Merel: veel me-time, laatste keren en verwerking
Mijn zoon een jurk aan?

Gerelateerde berichten

Geen reacties

Plaats een reactie